Dream's Old Days

เพียงความฝันวันวาน

   Apr 21

รายละเอียดปลีกย่อยของตัวละครที่ออกมา 5 นาทีแล้วตาย

เคยดูขบวนการ 5 สีกันไหม
พวกสมุนตัวสีดำๆที่ออกมาเยอะๆ แล้วก็ตายกันเป็นพรวน

หรือพวกตัวประกอบในหนังที่ออกมาไม่กี่นาทีก็โดนฆ่าตายบ้าง
โดนพระเอกจัดการไปบ้าง

……คนพวกนั้นเข้าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้กันเหรอ

บางครั้งเราเห็นคนที่ยืนอยู่บนจุดสูง เรามองความสำเร็จเค้า
โดยนึกไม่ถึงรายละเอียดปลีกย่อยกว่าจะมาถึงวันนี้

คงเพราะเรามีเวลามองคนอื่นอย่างจำกัด
เราใช้เวลาไม่ถึงนาทีในการตัดสินคนอื่น
จากหน้าตา การแต่งตัว ยศตำแหน่ง ฐานะ
หรือไฟที่กำลังส่องหน้า

คนเลวในวันที่เค้ายืนในสภา..
คนโง่ซื้อใบปริญญา..

เราต่างตัดสินคนเฉพาะช่วงเวลาที่เราเห็นขณะนั้น

โดยที่เราไม่ได้รู้รายละเอียดปลีกย่อยของเค้าเลย

เราจะพูดได้อย่างไรว่า เราชอบ ไม่ชอบ ไม่ถูกชะตากับใครสักคนเมื่อแรกเห็น

บางทีรายละเอียดปลีกย่อยของตัวละครที่ออกมา 5 นาทีแล้วตาย
เค้าอาจเป็นคนขับรถ เป็นลูกกตัญญู เป็นสามีที่ดีของครอบครัว
เป็นนักศึกษาปริญญาเอก เป็นชายหนุ่มที่เชื่อมั่นในความรัก
เป็นนักร้องบอยแบรนด์เกาหลีตกอับ เป็นศิลปินที่แสวงหาหนทางใหม่
เป็นอะไรอีกล้านอย่างที่เราคาดไม่ถึง

แต่เพียงเพราะเค้าออกมา 5 นาทีแล้วตาย
………
……….
…………รายละเอียดจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็นที่เราต้องรู้

ห้องนั่งเล่น , กันหนังขบวนการ 5 สีในช่องการ์ตูน


   Apr 20

คำถามมันเปลี่ยนไปหรือความเชื่อมั่นมันน้อยลง

เธอรักฉันเพราะอะไร?
ตอน ป.6 ฉันตอบไปว่า “ก็เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล”
ตอน ม.1 ฉันตอบไปว่า “เพราะเธอสวยน่ารัก”
ตอน ม.3 ฉันตอบไปว่า “ฉันรักเธอตั้งแต่เห็นหน้า”
ตอน ม.4 ฉันตอบไปว่า “เพราะฉันเชื่อว่าเธอคืออีกครึ่งหนึ่งของชีวิตฉัน”
ตอน ม.6 ฉันตอบไปว่า “เพราะเราเป็นเพื่อนกันมานานจนฉันมั่นใจว่าเธอใช่”
ตอน ปี 1 ฉันตอบไปว่า “ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร ฉันแค่รู้ว่าฉันจะรักเธอไปตลอดชีวิต”
ตอน ปี 3 ฉันตอบไปว่า “อย่าถามเลยว่าฉันรักเธอเพราะอะไร เปลี่ยนเป็นถามว่ารักถึงเมื่อไร
ฉันจะได้ตอบว่า…ตลอดกาล”
ตอนทำงานปีแรก ฉันตอบไปว่า “ไม่รู้สิ เธอละ”
ตอนนี้ หากใครสักคนมาถามฉันด้วยคำถามเดิมๆแบบนี้ ฉันจะตอบว่าอะไรนะ

คำถามมันเปลี่ยนไปหรือความเชื่อมั่นมันน้อยลง

ขลุง, จันทบุรี


   Dec 01

การไม่พูดไม่ได้แปลว่าเรานิ่งเงียบ

การไม่ได้แสดงออกไม่ได้แปลว่า “เราไม่มีความรู้สึก”
บางคนตัดสินเหตุการณ์ใดๆ เฉพาะหน้าอย่างทันที
บางคนจึงรีบแก้ไข หาข้ออ้าง ข้อแก้ตัวในันทีเช่นกัน
เพราะไม่มีใครอยากถูกตราหน้าในเรื่องอะไรก็ตาม

ฉันกลับไม่คิดแบบนั้น
ฉันมักรอให้เรื่องราวหลายอย่างนิ่งเงียบและหายไป
ไม่มีข้อแก้ตัวอะไร
ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกอะไร ฉันเครียด ฉันเจ็บปวด
เพียงแต่วิธีแก้ปัญฆาที่แท้จริง น่าจะมาจากการรอ
รอให้เวลาพิสูจน์ ว่าสิ่งที่ฉันทำ สิ่งที่ฉันเป็น
มันถูกหรือผิดอย่างไร

อีกเดือน ปี หรือหลายปี
ฉันอาจเป็นผู้ชนะในเหตุการณ์นี้
แม้หลายคนจะลืมเลือนไปแล้ว
แต่ชัยชนะอันไม่สำคัญนี้
มีประโยชน์กับการดำรงอยู่ของฉันมากมาเหลือเกิน


   Nov 30

มืดจนความมืดอื่นกลายเป็นความสว่าง

เพิ่งรู้ว่า…..
ความมืดของกรุงเทพ สว่างกว่า ความมืดในต่างจังหวัด

ฉันเดินไปตามถนน จนกระทั่งเดินเลยผ่านแสงประดิษฐ์ดวงสุดท้าย
มันมืด เงียบ และค่อยๆกัดซึมจิตใจของฉัน

เหมือนจอภาพสีดำ
ที่ฉายภาพจินตนาการความกลัวทุกด้านของจอภาพ
ฉันนึกถึงเรื่องน่ากลัว สยองขวัญจากหนัง เรื่องเล่า และ ประสบการณ์เก่า

แต่ครั้นพอแหงนหน้ามองดาวที่สุกสว่างเต็มท้องฟ้า
เหมือนโดมที่ครอบเราทุกด้านราวกับภาพเขียนในโบสถ์เก่าๆ
ภาพเขียนที่ขยับเคลื่อนไปมาไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน

ฉันไม่รู้สึกเสียดายที่วันนี้ไม่มีดวงจันทร์
เพราะหนึ่ง ฉันได้เห้นดวงดาวมากมายเต็มฟ้าแทน
ถ้าดวงจันทร์อยู่ตรงนี้ แสงของมันจะบดบังดวงดาวไปหมด

และสอง ฉันสนิทกับความมืดมากขึ้น
เมื่อฉันปรับตัวเข้ากับความมืดได้
ฉันได้ยินเสียงร้องของแมลง และเสียงลมที่พัดใบหญ้าไหว

ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย
ปลายทางของถนนคือท่าเรือ ตรงหน้าฉันคือแม่น้ำ
ไกลออกไปจากตรงนั้น ตรงเส้นขอบฟ้าของเมืองที่ฉันจากมา
ความมืดของเมืองนั้น กลายเป็นแสงสว่างให้ฉันมองเป็นจุดหมายตา

ช่วงเวลานี้ทุกๆคืนในเมืองนั้น  ฉันขับรถกลับบ้าน
ร้านรวงปิดหมด เหลือเพียงผู้คนส่วนน้อยของสังคม
บางคนเมามาย บางคนยืนรอรถ บางคนขายของ
แสงไฟจากเสาไฟบนถนน แสงไฟจากป้ายร้าน
เพิ่มความสว่างให้เมือง และเราจดจำว่านั้นคือความมืด

ฉันลืมความมืดจริงๆแบบนี้ไปนานแค่ไหนแล้วนะ
จะมีที่ไหนมืดกว่านี้อีกไหมนะ
….
….
ที่ที่ความมืดอื่นกลายเป็นความสว่าง

ท่าสอน จันทบุรี  29/11/54


   Aug 21

ของทุกอย่างล้วนมีราคาของมัน

ของทุกอย่างล้วนมีราคาของมัน
เงินเดือนของข้าราชการคนหนึ่งที่ใช้เลี้ยงดูครอบครัวทั้งสี่ชีวิต มีค่า หนึ่งหมื่นสี่พันบาท
ค่าอาหารเครื่องดื่มมื้อหนึ่งในย่านสุขุมวิทมีราคาเป็นสองเท่าของเงินเดือนข้าราชการคนนั้น
นักศึกษาบางคนใช้เงินเดือนสามพันที่แม่ส่งมาแล้วยังเหลือเก็บ
นักศึกษาอีกพวกหนึ่งทำงานพิเศษส่งเงินกลับไปให้แม่เดือนละสามพัน
น้ำเปล่าขวดขุ่นห้าบาท
แต่เมื่ออยู่ในขวดใสกลับราคาเแปดบาททั้งที่ปริมาณน้อยกว่า
และหากน้ำขวดนั้นอยู่ในร้านอาหารมีชื่อมันจะมีราคาขวดละ 50 บาท
……………………….
………………………
การตั้งราคาก็เหมือนความรัก
ความรักของคนบางคนมีค่ามากมายมหาศาลกับคนบางคน
แต่อาจไม่มีค่าเลยกับคนอีกคน
……………………….
บางทีการที่ของทุกอย่างล้วนมีค่าไม่เท่ากัน
ทำให้เรารู้ว่า
การที่เรามองของใกล้ตัวไม่มีค่าในวันนี้
มันอาจมีค่ามหาศาลหากเราเสียมันไปแล้ว


   Jul 29

เมื่อสิ่งสำคัญกลายเป็นสิ่งที่ถูกละเลย

“ไม่ได้เขียนบลอกมานานเท่าไรแล้วนะ”
ประโยคนี้ถูกใช้เป็นประโยคเริ่มต้นในหลายๆ entry
ในหลายๆบลอกที่ฉันพบเห็น
อ่านแล้วก็ได้แต่ถามตัวเองเหมือนกัน ด้วยคำถามเดียวกัน

“ไม่ได้เขียนบลอกมานานเท่าไรแล้วนะ”


   Apr 23

ในคืนที่พระจันทร์กำลังคิดถึงการจากลา

พระจันทร์จะคิดถึงเวลาสุดท้ายของตัวเองไหมนะ
จะมีใครบอกพระจันทร์ให้รู้ไหมว่า วันใดวันนึง
พระจันทร์จะต้องสลายไป อาจจะก่อนหรือหลังโลกของเรา

พระจันทร์อาจหยุดหมุนก่อน
โลกของเราก็พังตามเพราะน้ำท่วม
หรือโลกของเราอาจพังก่อน
พระจันทร์ก็เลยหมุนหลุดวงโคจรไป

ในเสี้ยวเวลา 1 ใน 1000000 วินาที
ฉันเห็นพระจันทร์หยุดเคลื่อนไหว
เพียงเสี้ยวนั้น
ฉันเห็นพระจัทร์หยุดคิด

ฉันว่าพระจันทร์กำลังคิดถึงการจากลาแน่ๆ
ว่าแล้วพระจันทร์ก็หมุนต่อไป
ไม่หันกลับมาฟังเสียงที่ฉันพยายามตะโกนบอก

“ถึงแม้จะจากลากันไป แต่เรายังคงคิดถึงกันได้นี่นา”

 

สะพานข้ามแม่น้ำปาย


   Apr 23

บางสิ่งที่เหลืออยู่ กับบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป

วัยเด็กฉันเป็นนักช่างฝัน  ฉันฝันโน้นนี้มากมาย
ตอนนี้ฉันก็ยังคงเป็นนักฝัน
เพียงแต่เวลาของความฝันมันน้อยลงไปทุกที
ฉันนั่งนึกอยู่ว่า จะมีความฝันอันไหนไหมนะ
ที่มันยังคงอยู่ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้
ฝันมันเปลี่ยนสภาพแปลงรูปไปมา
ราวกับก้อนเมฆที่พริ้วไหวไปตามลมอย่างรื่นเริง

ภาพความฝันตอนเรียนอนุบาล
ฉันฝันถึงตัวเองตอนอายุสามสิบไว้ยังไงหนอ

ฉันนั่งประดิษฐ์ประดอยต่อฝัน เรียงร้อยแต่ละช่วงเวลา
ค้นหาบางสิ่งที่เหลืออยู่
และบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป

ปรีดีพนมยงค์ 37 แยก 1


   Mar 26

ก่อนที่จะเอ่ยคำลาและลุกจากโต๊ะไป

ถึงคนหนุ่มสาวแปลกหน้า
ที่มาร่วมชิดสนิทสนม
ผิงดาว ห่มฟ้า โอบกอดลม
นั่งเฝ้า มองชม ดวงจันทร์

บางคนสนทนาถึงชีวิต
บางคนนั่งคิด วางแผนฝัน
เส้นทาง ต่างคน ต่างมา ต่างกัน
ปลายทางนั้น ต่างฝันกันไป

ฉันนั่งลงที่โต๊ะกลมด้านขวา
เห็นเพื่อนแปลกหน้า ถามสงสัย
เป้าหมายในชีวิตคืออะไร
ร่ำรวย ยิ่งใหญ่ หรือโด่งดัง

สวัสดีเพื่อนแปลกหน้า
ฉันมาเพื่อระลึกถึงความหลัง
อ่านกวี ฟังเพลง เต้นระบำ
มาเอ่ยคำทักทายและหายไป

ริมปาย กุมภาพันธ์ 2554


   Dec 10

แรงขับเคลื่อนของความรักที่มีต่อโลก

ทัชมาฮาล
สถานที่หนึ่งที่ควรไปสักครั้งในชีวิต
ไม่ใช่เพราะมันเป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
ไม่ใช่เพราะมันมีชื่อเสียง
แต่เพราะ มันคืออนุสาวรีย์ของความรัก

หากคำถามคือความรักที่ชายคนหนึ่งมีให้กับหญิงสาวคนหนึ่งมันมากขนาดไหน
หากความรักมีทั้งความสวย และ ทรงพลัง ไปพร้อมกัน
ทัชมาฮาลอาจเป็นรูปแบบที่จับต้องได้ของความรัก

เพียงแต่ว่า ชายกับหญิงคู่หนึ่ง ไม่สามารถสร้างสิ่งยิ่งใหญ่ได้เพียงลำพัง
เรามองข้ามเสียงบ่น หยาดเหงื่อ และความเกลียดชังของแรงงานที่สร้างสิ่งนี้ไปหรือเปล่า

แต่ยังไงเสียมันก็ขับเคลื่อนโลกไปข้างหน้า